12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Suç : Taksirle yaralama
Hüküm : TCK'nın 89/1-2b, 61/6, 52/1-2-3-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması


Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi gereğince adli para cezasına hükmolunurken, tam gün biriminin esas alınması gerektiği gözetilmeden, ay üzerinden adli para cezası tayini, sonuç cezaya etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış olup; olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki kamyonetiyle cezaevi istikametinden Kuzeykente doğru şehir merkezinde seyri sırasında, olay mahalli ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, otogardan Daday yönüne doğru sağ taraftaki yoldan gelerekMiralay Halitbey Caddesine dönüş yapmakta olan katılan sürücü ...'ın yönetimindeki otomobil ile çarpışmaları sonucunda, katılanın hayati fonksiyonlarının hafif (1.) derecede etkileyen kırık oluşacak şekilde yaralandığı olayda; trafik kazası tespit tutanağında hangi sürücünün ışık ihlali yaptığı saptanamadığından kusur belirlemesi yapılamaması üzerine soruşturma aşamasında aldırılan Ankara Adli Tıp Kurumu Grup Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesi raporu ile mahkemece yapılan keşif sonrası düzenlenen trafik bilirkişisi raporunda, kırmızı ışık ihlali yapan sürücünün kim olduğu anlaşılamadığından, kırmızı ışıkta geçen sürücü kim ise olayda onun tamamen kusurlu olacağı yönünde görüş bildirildiği dikkate alındığında; her iki sürücünün eşit kusurlu olarak olaya sebebiyet verdiklerinin kabul edilmesi gerekeceğinden, kırmızı ışık ihlali yaptığı saptanamayan sanık hakkında bilinçli taksir hükmünün uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurunun bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, cezanın asgari hadden verilip takdiri indirim yapılması gerektiğine ve ehliyetin geri alınmasının haksız olduğuna ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan “sanığın suçu işlemekte güttüğü amaç ve saiki," ibaresinin gerekçeden çıkartılması suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.